logo
hd-img hd-img

Close-up: Jos Stelling

Jos Stelling noemt film een katholieke kunstuiting. Filmen is liegen en het manipuleren van het bewustzijn van de kijker. Religie is voor hem een toversprookje van universele waarde, net als film. In zijn films staan vaak eenzame mannen centraal, gevoelige antihelden, terwijl vrouwen meestal voldoen aan het Italiaans-katholieke beeld van moeder of minnares, die als katalysator dienen van de dikwijls absurdistische, komische gebeurtenissen en ongerijmde invallen. Van een echt verhaal is meestal geen sprake. Een kijker moet niet denken maar voelen, meent hij.

 

Buiten filmer is Jos Stelling ook oprichter en eigenaar van Springhaver, een filmhuis met restaurant en café. In 2004 opende hij, tevens in Utrecht, zijn Louis Hartlooper Complex, een met prijzen bekroonde verbouwing van een oud politiebureau tot een cultureel centrum voor film en visuele kunst. Het splinternieuwe Slachtstraat Filmtheater is een filmtheater, cultuurcentrum en horecagelegenheid in het centrum van de stad Utrecht.

 

Ook richtte Stelling in 1981 de Nederlandse Filmdagen op, bedoeld als aangenaam samenzijn van de Nederlandse filmwereld. Hij was voorzitter en directeur tot de editie van 1991. Later werd het festival omgedoopt tot Nederlands Film festival en het is inmiddels uitgegroeid tot een groot nationaal festival.

 

Om de release van zijn laatste film, De Dans van Natasja, te vieren, vertonen we een aantal klassiekers uit zijn oeuvre.


Poster for

De Wisselwachter (1986) Jos Stelling

Een man woont in een verlaten station, ver buiten de grote stad, die weinig meer te doen heeft dan letten op de wissels en af en toe bezoek krijgt van de postbode. Dan stapt er, per ongeluk, een vrouw uit de trein. Een heel jaar blijft ze op het eenzame levenseiland van de wisselwachter, wat leidt tot allerlei vreemde ontwikkelingen.

 

De Wisselwachter is speciaal opnieuw gerestaureerd in samenwerking met Eye.

Lees meer